Frankrijk

Taal: Frans

Religies: Rooms-Katholiek 85%, Moslim 8%, Protestant 2%, Joods 1%

Bevolking: 66 miljoen

Hoofdstad: Parijs

Doopsgezinden in Frankrijk

Aantal doopsgezinde Gemeenten: 32, vooral aangetroffen in de Elzas.

Hoeveelheid gedoopte doopsgezinden:

2.100 = 3,5% van de Europese doopsgezinden


Opvangcentrum la Prairie

Auteur: Daniel Widmer

In de regio Montbéliard ligt de plaats Sochaux, waar de fabriek van Peugeot staat. Veertig jaar geleden had deze fabriek 40.000 medewerkers, nu zijn het er nog maar 11.000. Er heerst grote werkloosheid in de regio, en veel mensen leven onder moeilijke omstandigheden.

Om te helpen heeft de mennonieten gemeente van Montbéliard, onder leiding van Etienne Klopfenstein, zich om deze mensen bekommerd. In eerste instantie brachten vrijwilligers de nacht door met daklozen in een opvangcentrum van de staat, of hielpen ze het Leger des Heils bij het uitdelen van warme lunches.

Een eigen opvangcentrum
De leden van de gemeente kwamen er al snel achter dat deze hulp niet voldoende was, en werkten een nieuw idee uit: het oprichten van een eigen opvangcentrum voor deze dakloze en meestal ook werkloze mensen. In 1994 kochten ze een verlaten zuivelfabriekdie volledig werd verbouwd door aannemers en vrijwilligers van de gemeente. Het opvangcentrum, nabij de mennonieten gemeente Montbéliard,  is genoemd naar de wijk waarin het staat. Het ging open in 1996, en biedt een tijdelijke verblijfplaats aan 26 mensen in een- of tweepersoons studio's. Het bestuur werd tot zijn dood in 2012,geleid door Etienne Klopfenstein.
Eén betaald personeelslid is permanent aanwezig, een andere werkzaam bij de sociale dienst, helpt de bewoners om een meer permanente verblijfplaats te vinden, wat meestal binnen zes maanden lukt.

Persoonlijk verhaal
Elke doordeweekse dag tussen14:00-17:00 uur, komen vrijwilligers met cake en koffie naar de grote woonkamer van het opvangcentrum. Ze zorgen voor een vriendelijke atmosfeer waarin de bewoners kunnen relaxen en over hun problemen kunnen praten. Lionel, die vroeger in het opvangcentrum woonde en nu lid is van de mennonieten gemeente Montbéliard, vertelde het volgende tijdens zijn doop in 2013:

Ik ging op mijn achttiende uit huis, want ik wilde mijn eigen leven leiden. Ik vond werk, en in het begin leek alles goed te gaan. Helaas ging ik om met foute vrienden, en werd verslaafd aan de drugs. Ik verloor mijn baan en was drie jaar lang werkeloos en dakloos […] Twee mensen die in het opvangcentrum werkten raakten met mij bevriend en gaven mij het evangelie te lezen […] Eén van de wekelijkse bezoekers aan het opvangcentrum las samen met mij de bijbel en leerde mij over God. Toen besefte ik dat er een oplossing was voor mijn doelloze leven. God houdt van mij zoals ik ben. Dat heeft mijn leven volkomen veranderd.

Vertaling: Eliza ten Kate 


Mededogen ontwikkelen

Auteur: Michel Sommer

Vlak na de Tweede Wereldoorlog uitten de Franse mennonieten hun mededogen via het opzetten van diverse maatschappelijke instellingen met behulp van Noord-Amerikaanse geloofsgenoten. Sindsdien gebeurde er weinig op dit gebied, met uitzondering van het opvangcentrum in Montbéliard dat sedert 1996 hulp biedt aan mensen met sociale en economische problemen. Toch is er een gebrek aan initiatieven. Welke factoren spelen hierin een rol?

Gebrek aan initiatieven
Er zijn drie oorzaken aan te wijzen. Allereerst is het tegenwoordiglastigerdan vijftig jaar geledenom maatschappelijke initiatieven te ontplooien die door de overheiderkend worden. En het ontbreekt aan een theologische gedrevenheid die tot zichtbare acties zou kunnen oproepen. Speelden Noord-Amerikaanse mennonieten in het verleden nog een cruciale rol, hun maatschappelijk geëngageerde theologie lijkt door de Franse mennonieten gemeenten op weinig belangstelling meer te kunnen rekenen.
Ten derde lijken de tegenwoordige Franse mennonieten door studie meer in de ‘standaard’ samenleving geïntegreerd te zijn dan in de jaren vijftig van de vorige eeuw, waardoor sommigen moeite hebben zich te identificeren met mensen die buitengesloten worden. De media helpen ook niet echt mee. ‘De media staan ons toe, toe te zien, maar ook te negeren' (Jean-Marc Chappuis).

Maatschappelijke terreinen die hulp behoeven
Er zijn in Frankrijk minstens drie sociale terreinen waar met mededogen op ingespeeld zou kunnen worden. Denk aan buitenlanders en immigranten. Door de opkomst en dominantie van extreemrechtse ideeën zouden christenen hun gelovige positie moeten heroverwegen. Immers, hun boodschap houdt in het verkondigen van liefde aan zowel de naasten, als aan de vijanden. Probleem is echter dat bijvoorbeeld in de Elzas, xenofobische ideeën een vruchtbare grond vinden. Opkomen voor de belangen van buitenlanders en immigranten zou een profetische actie kunnen zijn.

Zo vormen ook zigeuners een gestigmatiseerde groep. Alhoewel iedereen en dus ook de zigeuners zelf verantwoordelijk zijn voor hun ongewenst gedrag, brengt agressie jegens deze groepering en de gewelddadige ontruimingen van hun kampen herinneringen aan de donkere dagen in Europa naar boven. Zou Jezus vandaag in gelijkenissen spreken, dan zou hij de zigeuner misschien wel opvoeren als toonbeeld van mededogen om zijn gehoor tot inkeer te brengen.

Tenslotte de maatschappij: het aantal echtscheidingen neemt toe, individualisme overheerst, en de bevolking vergrijst.  In de laatste decennia is het aantal mensen dat alleen leeft enorm toegenomen. Alleenstaande moeders bezwijken onder de druk van werk en kinderen, maar ook door uitputting. Verdient dit dan geen antwoorden in de vorm van praktische en morele steun?

Of moeten we concluderen dat ‘dopers mededogen’ niet langer bestaat?

Vertaling: Eliza ten Kate 


Doelen en concrete voorbeelden

Auteur: Sylvia Shirk

Met het Steunfonds, opgericht in 1977, bieden de Franse mennonieten een helpende hand aan mensen wiens kort- of langdurende noodsituatie bij ons onder de aandacht is gekomen.

Syrië
Het jaar 2013 stond in het teken van een nieuwe actie voor Syrië. In een email in september, bedankte de MCC-vertegenwoordiger (Mennonite Central Committee) voor Libanon de Franse en Zwitserse mennonieten voor hun'geweldige en aanhoudende steun en gebeden voor de Syrische bevolking. De pakketten zijn ontvangen en uitgedeeld door een grote verscheidenheid aan kerken die de zorg voor ontheemde mensen op zich hebben genomen...'.

Sinds het begin van het conflict is er voor €15.000 aan hygiënepakketten (3500) en dekens (200) in twee containers naar Jordanië en Syrië gestuurd. In 2013 deden de Zwitserse mennonieten mee met het vullen van de containers. De donaties waren individuele giften. De kosten van het verschepen van de containers (ongeveer €8.500) werden betaald met de giften ontvangen tijdens een concert gegevendoor een groep jonge artiesten uit de gemeenten. Een gemeente uit het noorden van de Elzas zorgde voor het sorteren, voorbereiden en verschepen van de Franse bijdragen.

Afghanistan
Al vanaf het begin heeft het Steunfonds rond Kerst een project gesteund, met als doel het verlichten van langdurige noden, maar daarmee niet minder acuut. Wij steunen onder andere'Le Pélican' een schoolproject bedoeld voor Hazara vrouwen en kinderen in Afghanistan. Dit project is tien jaar geleden opgericht door mensen uit één van onze gemeenten. In 2003 werd in Kaboel het eerste dagverblijf voor Hazara kinderen geopend. Het project groeide zo snel dat er plaats gemaakt moest worden voor honderd extra vrouwen en kinderen die leerden lezen en naaien. Verder kan er geleerd worden om professioneel brood te bakken, een klein restaurant te runnen of doventolk te worden. In 2007 financierde het Steunfonds de aanschaf van machines voor een bakkerij.

Zeven jaar later (2014) gaande giften naar een centrumin Bamiyan,naar het voorbeeld van dat in Kaboel. In november overleed Jaques, de oprichter van 'Le Pélican'. Maar zijn partner Ariane geeft niet op:

Le Pélican moest op deze hoogvlakte een plekje voor zichzelf vinden waar, behalve een straatarme bevolking, geen school, bedrijf, kliniek, en elektriciteit, of zelfs water te vinden is ... overal hebben ze gebrek aan, dus is het eigenlijk heel makkelijk om hen te helpen!

Vertaling: Eliza ten Kate
 


Ziekenhuisbezoeken

Auteurs: Jean-Paul Herzog, i.s.m. Mireille Peterschmitt en Sara Herzog

Elke week lopen Fabienne uit Straatsburg en Odile uit Sélestat ziekenhuizen en klinieken in hun respectievelijke steden in en uit. In een omgeving waar mensen zorgen hebben, lijden, rouwen en vreugdevol zijn, maar ook leven en dood ervaren, komen ze langs om patiënten, families en personeel te ontmoeten en naar hen te luisteren.

Fabienne en Odile zijn ziekenhuisbezoeksters. Wat zij doen is uiting geven aan de pastorale betrokkenheid van de gemeente op mensen die alleen zijn: dat kan via een enkel bezoek of door steun te geven voor een wat langere tijd. Tijdens hun visites laten zij zich vergezellen door Jezus Christus, de Heer, die hen leidt bij hun dagelijkse pastoraat.

Gewoon er zijn
In de Franse ziekenhuizen vormen de bezoeksters een aanvulling op het andere ziekenhuispersoneel, ze willen er zijn voor de mens. Vroeger was het heel normaal dat christelijke bezoekers ongehinderd door de ziekenhuizen en klinieken konden lopen. In de huidige Franse seculiere maatschappij is dat anders. Ziekenhuizen zijn plaatsen waar mensen uit verschillende sociale klassen en met verschillende geloven en overtuigingen met elkaar te maken krijgen. De bezoeken aan de patiënten zijn bij elk geloof en elke cultuur weer anders van aard. Daarom moet iedereen die van buitenaf in een ziekenhuis steun wil aanbieden kunnen aantonen dat ze met een legitieme reden komen.

Niettemin voorziet het pastoraat in een behoefte. Ziekenhuizen zijn ook plaatsen waar vragen bovenkomen. Vandaag de dag rust er een grote druk op het medische personeel door intermenselijke relaties, en om technische en financiële redenen. Als het op ethische discussies aankomt kunnen de bezoekers een rol van betekenis spelen. Soms zijn zij beter dan een medewerker in staat een patiënt te verwijzen naar iemand buiten de instelling om in zijn behoeften te voorzien. Onze twee ziekenhuisbezoeksters hebben er hun handen vol mee.

Sedert 23 jaar begeleidt, helpt en zendt de Dienst Geestelijke Verzorging genaamd:Compassion in Action, bezoldigde geestelijke verzorgers en een aantal vrijwillige bezoekers. Dit in samenwerking met de Protestante kerken van de Elzas en de Lorraine. Evangelische gemeenten in de buurt helpen ook mee. De mennonieten in Straatsburg hebben deze kleine liefdadigheidsinstelling opgericht. Onze harten zijn vervuld van erkentelijkheid. Wij danken God voor Zijn trouw en hulp; ons werk van geloof en dienstbaarheid gaat nog elke dag voort.

Vertaling: Eliza ten Kate 


Gehandicaptenzorg

Auteur: André Hege

Twee stichtingen in de omgeving van Parijs, 'Les Amis de l'Atelier' en 'DomaineEmmanuel' hebben een nauwe band met de Franse mennonieten geschiedenis. De stichtingen hebben rond de vierduizend mensen geholpen of begeleid, in een totaal van zeventig instellingen en instanties.

Geschiedenis
Het begon allemaal in 1950 door de vriendschap van mennonieten met een familie met een gehandicapt kind. Er moest iets gebeuren in de situatie van het kind, en in een kleine bouwkeet waarin water noch elektriciteit was, werd een kinderclub opgericht. Dit kleine privé-initiatief groeide uit tot een meer permanente service in de vorm van het eerste 'Assistance throughWork' Centrum  in Chatenay-Malabry, en later een tweede Centrum met accommodaties voor gehandicapten in Hautefeuille, op het platteland ten oosten van Parijs.

Stukje bij beetje en met behulp van overheidssubsidies groeide het initiatief uit. Het werd professioneler en men probeerde tegemoet te komen aan de noden van elke persoon.De zorg werd zo veel mogelijk op de cliënt afgestemd. De accommodaties zijn erop gericht om de bewoners waar mogelijk een taak te laten uitvoeren en in de gemeenschap te integreren. Er is nu ook thuiszorg beschikbaar voor hen die thuis kunnen blijven wonen.

Beide stichtingen hebben aparte centra voor bejaarden. 'DomaineEmmanuel' heeft een afdeling voor mensen die permanent mentale problemen hebben na een psychische ziekte.

Naastenliefde: verschillende standpunten accepteren
Sommige van onze huizen verlenen fulltime medische zorg aan wie dat nodig heeft. En er zijn speciale plaatsenvoor mensen die in ernstige mate hulpbehoevend zijn. De beide stichtingen werken samen met medische instellingen.Naast specialisatie in de zorg voor gehandicapten, zijn ze deskundig in de begeleiding van autistische kinderen. Via deze zorg dragen wij een boodschap uit van respect en warmte die we ook door hopen te geven aan onze bewoners en cliënten.

We denken dat we door het bieden van woonruimte en werk, de cliëntenleren verantwoordelijkheid te dragen voor het eigen levenen het gevoel van isolement verminderen. Het is belangrijk dat hulpbehoevende mensen waar mogelijk in een normale arbeidsomgeving integreren.

Doordat de maatschappij verandert wordt er een groot beroep gedaan op zowel onze creativiteit als op aanpassing. Door steeds bereidheid te tonen verschillende standpunten te accepteren, geloven we dat naastenliefde iedere dag zichtbaar wordt.

Onze websites (in Frans)
http://www.fondation-amisdelatelier.org/
http://www.aede.fr/

Vertaling: Eliza ten Kate


Een warm welkom in onze gemeente

Auteurs: Madeleine en Bernard Huck

Een vriendin moedigde mij aan om naar een dienst van de mennonieten gemeente te komen. Ik ben een Afrikaanse vrouw, ken niet veel mensen, en mijn thuissituatie is verre van ideaal. Mijn man heeft geen vast werk en daarom raakt hij soms gestrest. Ik heb vijf kinderen, de jongste is nog een heel klein meisje. Mijn oudste zoon baart mij zorgen.

Onze gemeente voelde veel sympathie voor deze vrouw, en leefde met haar mee. Haar thuissituatie is zwaar, haar man is gewelddadig. Soms ontsnapt ze en brengt ze de nacht door op de vloer van de kerk. 'Hier is het in ieder geval kalm en rustig', vertelt ze. Toen ze op reis ging om haar familie te bezoeken hebben wij voor haar jongste dochter gezorgd. Zij kreeg ook een betaalde baan als conciërge van het gebouw.

Ze is er bijna elke zondagochtend, doet ook mee aan de vrouwenkring. Ze laaft zich aan het Woord van God, wat in haar hart zijn werk doet. Dankzij de genade van God verandert ze stap voor stap.
Nu is haar thuissituatie verbeterd nadat de politie langs is geweest. Haar echtgenoot is eindelijk gekalmeerd.
In de gemeente neemt ze iedereen voor zich in. Als iemand ziek is, maakt ze zich zorgen; ze weet bijbel teksten uit te kiezen die het hart raken, en ze belt op om te vragen hoe het gaat. Momenteel vervult ze de rol van diaken, wat ze perfect uitvoert. Ze zegt dat ik haar 'boezem-zus' ben, en dat is inderdaad hoe het voelt.
Toen op een zondag het avondmaal werd gevierd liep deze zuster op een kennis van mij toe, en gaf haar brood en wijn. Zij was er diep door geraakt. Aan God de glorie!

Dit verhaal zou kunnen suggereren dat het een hele kunst is om iemand welkom te laten voelen, hem of haar te helpen integreren, te ondersteunen en te ontwikkelen. Maar het is eigenlijk heel simpel als je een hart van mededogen hebt. Mededogen tonen is geen medelijden hebben, maar liefdevol zijn. Het is iets vanzelfsprekends, stelt geen vragen. Toch is het Gods kracht die zich verhoogt, mensen bijeenbrengt en gebroken mensen geneest. Hij, de Vader zorgt ervoor dat Zijn kinderen, hoe verschillend ook, in staat zijn elkaar te verwelkomen, te begrijpen, en lief te hebben.

Vertaling: Eliza ten Kate


Instellingen

Auteur: Theo Hege

De maatschappelijke hulpverlening vanuit de Franse gemeenten komt voort uit de grote maatschappelijke hulpacties van het Mennonite Central Commitee (MCC) die in Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog begonnen.

Hulp aan invaliden
Tussen 1945-1946 spoorden de kerkelijke leiders de mennonieten gemeenten aan om hulp aan hun naasten te bieden. Deze benadering zorgde ervoor dat het eerdere werk ook na het vertrek van het MCC voortgezet kon worden. Zo werden de 'AssociationFraternelleMennonite' en de 'Association de Mont des Oiseaux' (Vogelberg) opgericht. In 1950 werd in Valdoie vlakbij Belfort een gebouw gekocht om een kindertehuis in te beginnen, en het jaar daarop werd een tweede kindertehuis aangekocht op de Mont des Oiseaux, vlakbij Wissembourg. De Mont des Oiseaux groeide uit tot een instelling waar zorg verleend wordt aan kinderen en volwassenen met een psychische of mentale handicap.

Geïnspireerd door het Amerikaanse mennonieten zendingswerk werd in 1953 de 'Mission MennoniteFrançaise' opgericht in Chatenay-Malabry, alwaar ook een gemeente werd gesticht. Tezelfdertijd steunden ze een plaatselijk initiatief voor zorg aan verstandelijk gehandicapte kinderen. Het samengaan van diaconale diensten en de evangelieverkondiging ging echter niet zonder slag of stoot. Maar uiteindelijk werd de vereniging 'Les Amis de l'Atelier' in 1961 opgericht, die in 2011 uitgroeide tot een stichting.

Steuncentrum en Buitenlandse Studenten
In 1966 zette de 'Mission MennoniteFrançaise' in Parijs een steuncentrum op voor werk en onderkomen. Tegenwoordig heet dit centrum 'Association des Institutions du DomaineEmmanuel' (AEDE). De omvang van deze vereniging is groot: 91 instellingen en diensten, 4.188 cliënten, 2.633 werknemers. Financiering komt over het algemeen uit openbare fondsen.Tevens opende de 'Mission MennoniteFrançaise' in 1976 nabij Parijs een opvanghuis voor buitenlandse studenten, dat in 1998 werd gesloten. In 1995 opende de mennonieten gemeente van Montbéliard een kleine noodopvang met twaalf studio's, de 'Maison d'Accueil de la Prairie'.

Toen in 1977 een gebouw werd gekocht om de mennonieten gemeente in Straatsburg te huisvesten, werd daarin een klein centrum met zeven kamers voor studenten geopend. In 2014 uitgebreid tot veertien kamers en negen studio's.


Vertaling: Eliza ten Kate 


Van individueel naar georganiseerd mededogen

Auteur: Frédéric de Coninck

Veel mensen in Frankrijk trekken een bedenkelijk gezicht bij maatschappelijke structuren die de mens in nood helpen, terwijl zij niet tegen individuele acties van mededogen jegens deze mensen zijn. Hoe kan dat?

Georganiseerd mededogen: de gemeente
Dat heeft onder anderente maken met het feit dat in de tijd van het Nieuwe Testament, de overheden de armenzorg niet als hun verantwoordelijkheid zagen. Het idee aan een georganiseerd mededogen kwam toentertijd eenvoudigweg niet bij de mensen op. Moeten we dan concluderen dat de schrijvers van het Nieuwe Testament alleen maar pleitten voor individuele acties van mededogen? Nee, dat niet. Toen de kwestie van steun aan weduwen te ingewikkeld werd voor de eerste christenen, vonden de apostelen het een heel normaal verschijnsel om zeven mensen aan te stellen die taak zorgvuldig te vervullen (Handelingen 6:1-6). Later, toen Paulus de eerste gemeenten adviseerde over hoe ze zich het best konden organiseren, legde hij de nadruk op de gave van de dienstbaarheid en op het schenken van barmhartigheid (Romeinen 12:7-8). In zijn eerste Brief aan de Corinthiërs somt hij als voorbeeld verscheidene gaven op om de ander te helpen (12:28). Petrus verdeelt ze simpelweg in twee categorieën: preken en dienen (1 Petrus 4:11).
Met andere woorden, ook al bestonden er in de eerste eeuw na Christus geen professionele maatschappelijk werkers, het leek toch gewoon te zijn dat de gemeente deze specifieke taak aan bepaalde mensen opdroeg.

De rol van christenen
Vandaag de dag wordt veel van het maatschappelijke werk, dat door christenen en niet-christenen wordt verricht, door de overheid gefinancierd. We kunnen ons daarom afvragen wat nog langer de specifieke taak van de christen is. Aan de ene kant ben ik positief over deze samenwerking, zolang er overeenstemming wordt bereikt over het doel van het project. Immers, in de Brief aan de Romeinen 12:18 lezen we: 'Probeer, voor zover het van u afhangt met iedereen in vrede te leven.' Het is onze taak altijd eerst naar die overeenstemming met anderen te zoeken. Aan de andere kant is het onze rol als christenen in de bres te springen voor wie verwaarloosd, genegeerd of verafschuwd worden en hen te laten horen. Zo worden ook wij vanuit onze opdracht gehoord.

Vertaling: Eliza ten Kate 


Samen Kerst vieren

Auteur: Peter Hege

De afgelopen jaren heeft de mennonieten gemeente van Straatsburg deelgenomen aan 'Vivre Noël Ensemble'. Met dit evenement kunnen we ons geloof omzetten in actie en onze naaste dienen, onze visie op Kerst vernieuwen en samen met anderen actief zijn in onze stad.

Samenzijn
Elk jaar kiezen vijftien tot twintig leden van onze gemeente ervoor om de avond van 24 december door te brengen met ongeveer evenveel mensen die aan de rand van de samenleving leven en de Kerst eenzaam doorbrengen. Sommigen schetsen het als een ander soort Kerst dat meer om de naaste gaat, en verrijkt wordt door de spontane bijdragen van onze gasten. Anderen genieten van de diepgang van de gesprekken die ze met onze gasten hebben, zelfs als er een taalbarrière is. Sommige contacten blijven bestaan en veranderen zelfs in vriendschappen. Veel mensen zeggen dat dit soort gelegenheden ons de kans biedt om bewust te worden van de nood en armoede die we nauwelijks zien, maar er wel degelijk is. Niemand ziet het als een verloren avond.

Voor de gemeente is het een prachtig project waarbij elk lid zijn plekje vindt, zoals stellen en alleenstaanden, kinderen, ouders en bejaarden. We moedigen elk lid aan om mee te doen en we merken dat als mensen eenmaal deelgenomen hebben, ze dan een volgend jaar ook weer van de partij zijn.

Oecumenisch
'Vivre Noël Ensemble' is ooit opgericht door een christelijke solidariteitsinstelling. Tegenwoordig is het een organisatie waar verschillende christelijke en niet-christelijke verenigingen en een aantal kerken bij betrokken zijn. Met behulp van het stadsbestuur van Straatsburg helpen ze ongeveer driehonderd mensen aan de rand van de samenleving om Kerst op een waardige wijze te vieren.

Elke vereniging speelt gastheer in zijn eigen gebouw, en op eigen wijze. 'Vivre Noël Ensemble' zorgt voor het eten, het cadeau voor elke gast en het vervoer van de gasten naar de verschillende gebouwen, zodat de verenigingen zich helemaal op het gastheerschap kunnen focussen. De organisatie regelt ook een gezellige bijeenkomst in het centrum van Straatsburg onder de grote kerstboom, waar het begin van het feest gevierd wordt met warme dranken, versnaperingen en muziek. Hier vindt de eerste ontmoeting plaats tussen gast en gastheer voordat de groep zich opsplitst en iedereen naar zijn verenigingsgebouw gebracht wordt.

Als kleine gemeente in onze grote stad zijn wij heel blij dat we een plekje hebben gekregen in dit project, dat gestart is door christenen en in de loop der tijd met anderen gedeeld is. We geloven dat we met dit project God oprecht dienen.

Vertaling: Eliza ten Kate


‘Foyer Grebel’

Auteur: Neil Blough

Jaarlijks komen tienduizenden Franssprekende Afrikanen aan Franse universiteiten studerenin het kielzog van de koloniale geschiedenis van Frankrijk. Daarom werd in 1977 als voortzetting van de samenwerking tussen Franse en Noord-Amerikaanse mennonieten in Parijs, een ontvangstcentrum voor Afrikaanse studenten de 'Foyer Grebel' geopend in de wijk Saint Maurice. Later raakten ook Nederlandse en Zwitserse doopsgezinden bij het project betrokken, wat het een belangwekkend voorbeeld van zendingssamenwerking maakte.

Bruggen slaan
Foyer Grebel bood tijdelijk onderdak en hulp met alles wat nodig is om goed te kunnen studeren. De medewerkers kregen snel een goede kijk op de sociale en financiële moeilijkheden van de studenten. Hoe konden deze opgelost worden? Hoe kon ook het wantrouwen tussen noord en zuid overwonnen worden? De Foyer werd een ontmoetingsplaats waar iedereen van elkaar kon leren. De zondagavonden boden al snel een gelegenheid om samen te eten en van elkaars cultuur te leren. Door dit samenzijn werden nieuwe relaties en interculturele connecties gelegd. Men leerde met elkaar meeleven en gerechtigheid te beoefenen door middel van discussiëren, of problemen oplossen, maar ook door elkaars kookkunsten te ontdekken. Voor velen was dit de eerste keer in hun leven dat ze werkelijk omgingen met 'de ander': zwart, wit, Europees, Afrikaans.

De barmhartige
Vele Afrikaanse studenten waren christen, maar voelden zich niet altijd welkom in de kerken van Parijs. Soms boden de zondagavonden gelegenheid tot bijbelstudie, zingen en bidden. Andere gebruiken leidden soms tot verwarring, maar waren altijd leerzaam. Uit deze avonden werd een multiculturele gemeente geboren, die hunkerde naar nieuwe verhoudingen tussen mensen van verschillende afkomst.

Het evangelie roept mensen op tot medeleven: 'Gezegend zijn de barmhartigen'. In dit geval bleek, dat degenen die 'medeleven wilden tonen' juist veel leerden van diegenen die 'geholpen' moesten worden. Foyer Grebel hielp de mennonieten om de wereld van de buitenlander in Parijs te ontdekken. Het hielp de mensen die er werkten meer te leren over cultuurverschillen en de koloniale geschiedenis, en de erfenis daarvan. Het gaf ook een mogelijkheid om kennis te maken met het christendom zoals zich dat buiten Europa ontwikkelde.

Multiculturele erfenis
Later werd Maisons-Alfort, een groter opvangcentrum geopend in een stad vlakbij Parijs. Toen stadsvernieuwing het einde van dit project betekende was er een tijdelijk onderkomen beschikbaar tot 1998. Maar de Foyer Grebel leidde deze Christelijke Gemeenschap, tot dit de mennonieten gemeente van Villeneuve leComte werd.
‘Foyer Grebel’ verhuisde toen naar Maisons-Alforten in het gebouw in Saint Maurice werd het Mennonieten Centrum Parijs gevestigd. De multiculturele erfenis van Foyer Grebel leeft nog steeds voort, het is een constante oproep tot medeleven en gerechtigheid tussen mensen.

Vertaling: Eliza ten Kate