Kerkgebouwen

Auteur: Beate Zipperer

Tegenwoordig is het voor de Oostenrijkse mennonieten gewoon dat zijeen kerkgebouw bezitten. Dat is niet altijd zo geweest.Het is vaak ook heel normaal om hun gebouwmet anderen te delen.

Van grot, via stal naar kerkgebouw
Tijdens vervolgingen kwamen de mennonieten op verschillende plaatsen bijeen:in het open veld,in grotten of onder oude bomen, of in het geheimin de huizen van gemeenteleden. Later vonden de samenkomsten plaats in boerderijen, huizen, herbergen, stallen en pakhuizen.
Sommige gemeenten huren (Augsburg en München) of hebben een gebouw gekocht (Ingolstadt en Regensburg), afhankelijk van de grootte en de wensen van de gemeente.
Van een eigen bouwstijl isbij de mennonieten over het algemeen geen sprake. Verscheidenheid in theologie, liturgie en economische en politieke beperkingen die aan de gemeente werden opgelegd, brengen dit met zich mee. Wel is de soberheid van het interieur iets dat in alle kerkruimten van de mennonieten te vinden is.Het gaat er om dat degemeente zich concentreert op Gods Woord,en datdit tot leven wordt gebracht.

Geen heilige plaatsen
De vertrekken vansamenkomst zijn dan ook geen 'gewijde ruimten’, maar louter functioneel enbedoeld om God en elkaar te kunnen dienen. Gemeenteleden,die getuigen van een levende relatie met God, beïnvloeden mede de atmosfeer van het gebouw.En wat voor dienst het ook is, doopdiensten of de vieringen van het heilig Avondmaal, gewone kerkdiensten, of andere samenkomstendie in de naam van Christus plaatsvinden, de sfeer in de dienst maakt voor ons een ruimte 'heilig'.

Gastvrijheid
In 2013 stelden we ons gebouw beschikbaar voor de leerlingen van een school in de buurt die gerenoveerd werd. Drie weken lang maakten zij daarvan gebruik, en in die tijd ontstonden veel momenten voor dialoog. Gastvrijheid kan een mogelijkheid bieden om Jezus' boodschap van verlossing met anderen te delen.

Vertaler: Eliza ten Kate